Ein liten sommarhilsen

Vi er i juni, og eg postar mitt andre blogginnlegg i 2013. Kan ikkje akkurat kalle meg blogger, nei. At nokon framleis kikkar innom her forundrar meg. At mormora mi enda ikkje har gitt oss opp forundra meg enda meir. Sist vi snakka om bloggen klikka ho seg i alle fall ofte inn for å sjå om det var noko nytt. Mormor: Dette innlegget er til deg.


I helga har vi hatt besøk av onkel Aleksander og Andrine. Støynivået har definitivt vert høgare enn normalt, og det har stressnivået mitt og. Men vi har kosa oss mykje. I går var vi i parkdag i Nygårdsparken, og det var kjempekjekt for ungane med minikonserta, sukkerspinn, gigantsjakk, laserkontroll og mykje meir. Lucas er så stolt og forteller alle han møter han springer 10 kilometer i timen.

I morgon har eg semesterets siste eksamen, og nervane er deretter. Det frista å love at eg skal blogge oftare i ferien,  men eg skal ikkje gje eit løfte eg ikkje veit om eg kjem til å halde. Eg tenkjer i alle fall på det. Og til dere som er innom: God sommar.

-Marita

Så fredfult, så uskyldig, og så perfekt

I mine auger finnes det ikkje noko som er vakrare enn eit barn som søv. Så fredfult, så uskyldig, og så perfekt.

Her ein kveld var Felix skikkelig overtrøtt, og da er det bare å liste seg rundt han. Han nekta sjølvsagt å ta av seg tigerlua si. Greit det, tenkte eg, den kan eg vel alltids plukke av etter han er sovna. Også nekta han å legge seg, slik som så mange andre overtrøtte barn. Javel, tenkte eg, og prøvde å ikkje lage noko stort nummer utav det, og sa han kunne få lov til å ligge på sofaen. Og der sovna han, i tiger tskjorta og tigerlua si. Da kunne mammaen sjølvsagt ikkje la vær å forevige det heile. Tigeren min i ekte nyfødtfotografering-stil!

-Karianne

Her kommer...

PIPPI LANGSTRØMP ! 

-Karianne

Ein personleg fan!

Eg elskar alle ting som er personleg. Eg er fast kunde hos både navneparadis og lillemille. Der bestiller eg alt ifrå smokkar til minnepennar. Og til jul kjøpte eg ein del bøker frå barnas personlege verden. Som de sikkert skjønner, så finns det ein god del folk rundt meg med ting med namnet sitt på. Greitt for meg, som får julehandelen gjort i ein fei. Og greitt for de som får presangane at dei ikkje trenger å stresse med byting.

Eg er og så heldig at Sparebanken Sogn og Fjordane, som er ”min” bank, til og med lar meg designe mine egne bankkort. I tre år har eg hatt et med bilete av Isak på. No var det utgått, så da fikk eg tilsendt et av de vanlege korta. Og det er tydelegvis ikkje meininga at eg skal ha noko vanleg kort, for aldri før har eg leita så mykje etter kortet mitt, som dei siste vekene. Så da bestilte eg meg rett og slett et nytt personleg kort.

I helga laga eg meg ein personleg almanakk frå personligalmanakk og da måtte eg sjølvsagt bruke likt design på kortet som eg hadde på almanakken. Så no matcha både almanakken og kortet ganske så bra.
Treng eg å sei at eg gleda meg til å hente posten om ei vekes tid?

-Karianne

Goodbye 2012, hello 2013

Her på ellemellebloggen blir bloggåret 2013 starta med ein av alle dei søte babyane fra 2012 - lille Sophia. Eg er så glad for at eg og Karianne fant ut at vi skulle ta fotograferingsinteressa eit steg vidare og laga ellemelle i fjor vinter. I februar oppretta vi facebooksida vår, og i slutten av mars turte vi endelig å trykke publiser så den vart offentlig. Det har vert både spennande, kjekt og lærerikt å få bruke litt av fritida på noko av det eg likar aller best, og eg gler meg til dei nye utfordringane og opplevelsane ellemelle kan by på i 2013.

-marita-

Note to self; Om julekort og sånt

No lika eg strengt tatt det meste som har med jul å gjøre, men skal eg trekke fram ein ting som betyr ekstra mykje for meg må det vere å lage og sende ut julekort. Eg har alltid massevis av idear, og etter å ha oppdaga pinterest fant eg årets inspirasjon der. Eg forelska meg heilt fullstendig i desse putekrigbileta frå Aimee Jordan photography, og bestemte meg for å gjenskape den same settingen.

Pysjamasar vart bestilt frå Hanna Andersson i USA. Same dag som dei kom vart dunputer kjøpt inn og soverommet mitt klargjort for fotografering. Når gutane kom heim frå barnehagen fikk dei pysjamasane på, og eg laga små hull i sidene på putene så dun og fjær lett kunne finne vegen ut. Begge to elska å hoppe i senga, så når dei vart plassert der var det berre fryd og gammen. Så kom den første utfordringa. Elliot hadde absolutt ingen interesse av å denge løs på Lucas med ei pute, og skulle vi gjøre det omvendt hadde nok resultatet blitt katastrofalt. Lucas på si side ville gjerne både hoppe, danse og kaste rundt på fjæra som allerede hadde funne vegen ut frå putene, og der kom utfordring nummer to. Elliot fann plutseleg ut at han ikkje likte desse fjærene. Dei var spennande å studere med ein gong, men når det kom meir og dei kitla han under tærne vart han skeptisk. At Lucas skråla og lo rundt han gjorde ikkje saken bedre, og det tok nok ikkje meir enn 30 sekund før det kom eit "Eiått oppa mamma" og han måtte få komme ned frå senga. Det  endte med ein serie med bileter av ein strålande fornøyd Lucas, men det hjelper lite når Elliot ikkje ville vere med på morroa.

I alle fall, poenget mitt med dette innlegget er nok å fortelle meg sjølv at det ikkje er nødvendig med så store planar. Årets julekort vart ei nødløsning; To sjuke barn, ei rask fotografering i snøen og gjenskaping av eit fint design eg kom over på pinterest. Og sjølv om det absolutt ikkje var sånn eg såg for meg at årets julekort skulle bli, så er eg fornøyd. Det viktigste er å få ønska familie og vener ei god jul og eit godt nyttår, det er ikkje nødvendig å lage mykje ekstraarbeid utan grunn. Kjem eg til å hugse på det neste år? Antageligvis ikkje. Men da har eg heldigvis Karianne som kan minne meg på dette innlegget.


I alle fall; Med årets julekort vil vi ynskje alle dere som kikka innom bloggen ei fantastisk jul og eit vidunderlig nytt år.

-marita-

Slag i slag

Desember. Advent og juletid. It's the most wonderful time of the year synger Andy Williams frå spotifyen min. Vel, ikkje akkurat. Dagane burde vert fylt med baking, julegåvehandling og mykje førjulskos. I staden for har det gått slag i slag med sjukdom sidan slutten av november. Begge gutane er på andre runda med omgangssjuke på to veker, og det er ikkje tvil om at det tar på for små kroppar. Heldigvis er allmenntilstanden god. Nesten for god for Lucas, som helst vil holde eit høgt aktivitetsnivå og knapt søv på nettene. Eg er sliten, og det er dei og. Gler meg til onsdag klokka tre, da er semestrets siste eksamen definitivt over, og jul blir det uansett om vi er friske eller ikkje ♡

 -marita-